abc_in_lj

Вітаю!

Блог abc_in_lj аўтаматычна адлюстроўвае на плятформе LiveJournal тое, што пішацца ў abc-bel.vox.com, які і ёсьць маім асноўным блогам. - Састарэлая інфармацыя. Хаця Vox шмат у чым зручнейшы за LiveJournal, беларуская супольнасьць там хутка выпарылася, а выкарыстоўваць яго толькі як proxy для постынгу ў LJ залішне арыгінальна.

Людзі ведаюць, што я зануда строгі, але справядлівы. Пабачу памылку, пагляджу добрымі вачыма - і выпраўлю бескампрамісна. Чарговы раз не магу прайсьці міма.

Восеньская маркота не абыйшла, відаць, і Вінцука. Ён напісаў псто сумнага вобразу. Аднак, мы абмінем сёньня пытаньні дэфіцыту сонечнага сьвятла, авітамінозу ды іншых найхарактэрнейшых прычынаў сэзоннай дэпрэсіі. Таксама, пакладзем пад падушку палітычныя holywar-ы. А пагамонім пра сьвятое. Пра матэматыку, дарагія фрэнды.

( На нязьведаных дарожках... )

Дом, у якім няма хаця б учорашняй булачкі - у жахлівым заняпадзе!

Сто факсаў пра сябе.

Адашлю на ваш нумар.

Лепш ешце іх жыўцом!

Тэкст пад катам напісаны зь цеплынёю ў душы. Але, калі вы вэган ці штосьці накшталт таго, ён можа падацца злым, цынічным і жорсткім.
( Папярэджаньне дадзенае. )

Я такі некамунікабэльны гад! Аўтаспын, напрыклад, мне заўсёды быў непрыемны ідэяй, што магчыма прыйдзецца шмат размаўляць з кіроўцамі.

Яшчэ бывае складзецца штосьці забаўнае ў галаве, надта пасавала б у ЖЖ. Але, як сфармулюю ў галаве, то і задаволены, а пісаць - ну яго ў сраку.

Нядаўна тэлефон забрынькаў - маці, а я адчуваю, што мне ў літаральным сэнсе неахвота роту раскрываць - не прыняў, адпісаўся смсам. З маці наагул у гэтым сэнсе цяжка. Яна належыць да тых людзей, для якіх камунікацыя, хаця б і чыста рытуальная - паказьнік шчыльнасьці дачыненьняў. Т.б. каб быць добрым сынам я мусіў бы тэлефанаваць ёй самаменш штодня. Але я шчыра не разумею, пра што, ня маючы агульных справаў, можна гаварыць штодня? Пра надвор'е? А якая розьніца, якое там ці тут надвор'е? Для мяне тэлефанаваньне - на выпадак, як нешта здарылася. А цішыня - значыцца ўсё ў парадку і на душы спакойна. А для яе - наадварот.

Ёсьць людзі, якія рвуць стасункі са старымі сябрамі ці прыяцелямі, калі тыя забудуць павіншаваць іх з днём народзінаў. А для мяне гэта няважна. Забыўся чалавек, бо ў жыцьці шмат важнейшых справаў. Захачу, каб павіншавалі - я ім нагадаю :) І сам я таксама забываюся, так. І ў мяне ёсьць сябры, такія ж як я натурай - мы не размаўляем па году й болей. Але, калі я ведаю, што пры патрэбе ён мне нырку аддасьць - канечне, гэта й ёсьць сябра. Проста мы адзін аднога не турбуем з-за дробязяў.

Апроч таго, я мару пра рэстарацыю, дзе ня будзе афіцыянтаў, толькі сэнсарны экран-мэню, і робаты для дастаўкі, тады ня трэба будзе прагаворваць замову - клацнуў на страву, атрымаў, зьеў. І на tips-ах эканомія.

( Ня кожны лукашэнка далятае да другога тэрміну... )

Мінулай ноччу зьвяіўся каля мяне камар, здаецца, першы ў гэтым годзе, дый тое няўдачнік. Лётаў вакол, пішчэў то ў правае, а то ў левае вуха, ды нібыта кампутарам цікавіўся болей за маю кроў - то па маніторы прабяжыцца, то на клявіятуру прысядзе, а нападаць і не спрабуе...

Я яго ўдарыў, падпільнаваў і ляснуў нейкай кардонкай, якраз, калі ён чарговы раз прыклявіятурыўся. Гэтак, узважана, каб зашыбіць, але не размазаць. Скінуў камарыны труп на стол. Вярнуўся да працы. Аднак, праз пару хвілінаў нешта засьвярбела: за што? Калі сумленна ўсе акалічнасьці гэтага здарэньня выкладаць - атрымліваецца нізавошта заваліў я хударлявага. Несправаканы напад зь летальным вынікам, кажучы мовай судовых пратаколаў. А матыў, калі разбрацца - расавая непрыязнасьць.

Аж раптам бачу: камар ножкай варушыць! Як і кожнага злодзея ў такой сытуацыі, ахапіў мяне мандраж. Чаго ўчыніць? Дабіць, каб не пакідаць сьведку дзеля гуманізму, ці штучнае дыханьне зрабіць у хабаток? Потым зразумеў, што гэта папросту яго скразьняк крыху кранаў. Уф! Няма пакутаў выбару!

Цела я спрабаваў скарміць кату, але ён такую драбязу есьці ня стаў, сказаў, каб муха была, яшчэ б падумаў, а так - сам еш гэтую хярню! Давялося закінуць у вазон з фікусам. У камарах, кажуць, азоту шмат, для расьлін гэта карысна.

Ідуць трэція суткі, як доступ да небеларускіх рэсурсаў Сеціва, мякка кажучы, ускладнёны. Такія нялішнія сэрвісы як Google то недаступныя наагул, то даступныя з хуткасьцю ўзьвядзеньня савецкіх даўгабудаў. І што вы думаеце, Белтэлекам выдаў хоць які-небудзь галімы прэс-рэліз, ну хаця б зваліў усе беды на малочны крызыс? Хаця б спрагназаваў, калі гэтая срань скончыцца? Канечне, не. У іх там цэлы аддзел public relations займаецца, але, з усяго відаць, што паняцьце public у іхным разуменьні не ўлучае грамадзянаў Рэспублікі Беларусь.

Забаўна таксама, што супрацоўнікі БТК пры ўзьнікненьні прэтэнзіяў адразу спасылаюцца на капіталізм і законы рынку, маўляў, знайдзіце лепшага правайдэра, калі мы вам недаспадобы. Але варта толькі ўзгадаць, што на капіталістычны лад іхную кантору даўно варта пазбавіць манаполіі ды пакінуць выжываць у канкурэнтным асяродзьдзі, без гарантаваных заробкаў - адразу ўсплывае сацыялізм і неабходнасьць пракладаць драты вясковым пэнсіянэрам.

Памятаецца мне на анальнэр.бы была такая тэма, дзе якісь перац сапліва плакаў "За што вы так ня любіце Белтэлекам?" Дык, ні за што... Проста так.

Мог бы атрымаць замоўны ліст, як і належыць - у рукі пад росьпіс, але ж не было мяне дома. Суседка, што якраз выходзіла са сваёй кватэры - праклятыя зьбегі праклятых абставінаў! - пацікавілася ў паштаркі, ці можа чым дапамагчы. "Дык не," - кажа паштарка - "гэта ж замоўны ліст да $recipient, у рукі трэба аддаць!" І ў гэты момант гісторыя сыйшла з рэек: вымаўляючы прозьвішча, напісанае, трэба меркаваць, нярускімі літарамі, жанчына ладна такі зьмяніла яго фанэтычнае аблічча, надаўшы яму таямнічы нямецкі смак. "Не-е, вы што! Тут такога дакладна няма!" - паведаміла ёй суседка.

Вось хтосьці заплаціў, каб пэўна ўжо, дакладна данесьлі да самага цела - і хрэн. А каб жа гэта быў звычайны ліст - дайшоў бы. Такія жарты лёсу.

Сапраўднае пакараньне для вандроўніка, які не ўхваляе постсавецкага ФМ-фармату.

Мог бы ехаць і лепш, дык дратавала гучная панылая папса з радыёкропкі (штосьці накшталт "я умру-у-у-у, но ты всё равно-о-о будешь меня любі-і-іть"), якая да таго ж была зацыкленая. Я паўдарогі думаў: што за бараны ў суседнім аддзяленьні, гатовыя слухаць гэтую каламуць бясконца! Аж тут аказалася, што працуе радыё якраз у маім... адзінае на ўвесь вагон. Такая во хітрая акустыка ў гэтых пляцкартных каробках!

Праўда, нейкія фанаты гэтакай музыкі ў вагоне прысутнічалі і безь мяне, бо неўзабаве пасьля таго, як я выключыў, хтосьці несьцярпеў ды ў сябе завёў тую ж шарманку. Але, прынамсі, ужо ня так гучна.

Цікава, чаму людзі кажуць "стаміўся як сабака"? Я маю гонар быць знаёмым зь вялікім мноствам сабак, але ніводны зь іх не перапрацоўваў і не перапрацоўвае. Вось быць галодным як сабака - гэта рэч іншая, тут усё праўда.

Стаміўся я, хутчэй, як асёл. І спадзяюся, што спаць буду сёньня як кот.

Мяне ледзь на сьлязу не прабіла. Хочацца ўявіць за гэтым нейкую рамантычную гісторыю.

Высветлілася, што малады чалавек прыхапіў з сабой 22.685 даляраў, 57.429 еўра, 9.500 рублёў Цэнтрабанка РФ, 2.730 польскіх злотых і больш за 19,5 млн. беларускіх рублёў.

[link]

А колькі вам трэба для шчасьця?

Кожная мова - як асобны сьвет, гэта вядомая рэч. Таму, заўсёды зь інтарэсам шукаю цікавостак і асаблівасьцяў у чужых словах. Грузінская падалася вельмі незвычайным адкрыцьцём.

Звычайнае грузінскае вітаньне - გამარჯობა (гамарджёба) - літаральна азначае "перамога".

Чым можна зьдзівіць грузіна? Абавязковая дадатковая ўмова, апрача якасьці ды "нацыянальнасьці" - беларускае афармленьне этыкетак. Пакуль думаю пра якісьці з варыянтаў "Зуброўкі", у прыватнасьці пра "Крамбамбулю паляўнічую" (астатнія, якія бачыў, падпісаныя па-расейску), ці тую ж "Крамбамбулю", толькі клясычную, з прыправамі.


Праблема ў тым, што я не каштаваў ані той, ані гэтай, таму агляды і водгукі вітаюцца.

( "...Вунь на шыбе! А я ледзь ня сьцёр!" )

Культ Зянона дасягнуў праўдзіва рэлігійнай экзальтацыі. У камэнтарах да ННаўскай публікацыі:

Кот (таксама сьведка) напiсаў(ла)

Красавiк 7, 2009 у 16:42

Быў удзельнiкам амаль усiх акцый, заўсёды быў непадалёк ад Пазьняка i магу зацьвердзiць - гэты чалавек нiчога не баяўся, баялiся яго..мо нават не баялiся, а адчувалi нейкую моц, унутраную сiлу, павагу.. Дастаткова было аднаго ягонага позiрка i мiлiцыянты расступалiся ў бакi..

Я вырашыў зрабіць свой унёсак у зяноналёгію:

А ў звычайным жыцьці Зянон вымушаны носіць чорныя акуляры, каб не рассоўваць позіркам мірнае насельніцтва і не куляць выпадкова аўтамабілі!

Быў у Піцеры. Во, дзе крызыс! Людзі, лічы, апошняе распрадаюць.

( 50% дэвальвацыі )

Навіна, па-сутнасьці, складаецца ня толькі зь вестак, але і з рэпутацыі крыніцы, зь якой яны паходзяць. Нават бегла праглядаючы паведамленьні апошніх дзён, ня мог не зьвярнуць увагу на імя Мадса Гілбэрта (Mads Gilbert), "нарвэскага лекара-дабрахвотніка, які працуе ў шпіталі Шыфа, Газа" - прыблізна так характарызуецца гэты чалавек. Колькасьць цытаваньняў ягоных эмацыйных словаў, у якіх вінаваціць Ізраіль у атаках на мірных жыхароў, проста ашаламляльная. Дзядзя трапіў ува ўсе мэйнстрымавыя мэдыі, на ўсіх мовах, якія я магу чытаць.

Прапалестынская ангажаванасьць, у прынцыпе, бачная адразу, але сьпісваеш гэта на прывязанасьць і клопат, які адказны лекар адчувае да сваіх падапечных.

Аднак, словы таварыша - зварот не выпадковы - Гілбэрта, чытаюцца неяк інакш, калі дазнаешся, што ён левы экстрэміст, сябра "Нарвэскай чырвонай партыі" (рэвалюцыянэры-мааісты), які неаднаразова публічна выказваўся наконт таго, што Хамас і аль-Кайда маюць "маральнае права" на тэракты.

Пасьля гэтага пачынаеш уважлівей перачытваць ягоныя выказваньні, і ўжо не зьдзіўляешся таму, што падлікі комі-доктара (бальшыня пацярпелых - мірныя людзі) няслаба разыходзяцца з назіраньнямі ААНаўскіх назіральнікаў (75% - камбатанты). І што нарвэскі камрад, гэтакі красамоўны ў выкрываньні ізраільскай негуманнасьці, анісловам не абмовіўся падчас сваіх шматлікіх сэансаў інтэрвію, што ў калідорах таго самаго шпіталю, дзе ён працуе, хамасаўцы практыкуюць расстрэлы.

А калі вы ўжо прачыталі пра тое, што ў целах параненых арабаў "знойдзеныя сьляды ўрану", дык я вас віншую - уран "знайшоў" ён жа, наш нястомны Айбаліт.